asternoelyn_’s Blog

“Ayokong umasa. Masasaktan lang ang marupok kong puso! Huhuhu. Pero kung didinggin ng Diyos ang mga panaghoy ko sa suba, sasaya akong tunay… sa kanyang kandungan! Bwahahaha!”

-anonymous

            Sinasabi ko na nga ba na ang valuable life lessons ay nagkalat ngayon sa merkado. Wala mang monetary value ang mga aral na ito, magagamit mo namang sandata ang mga natutunan mo sa pagharap mo sa putanginang bagay na tinatawag nilang buhay. Hindi na naiiba ang kwento ng isang taong matagal ko na ring kakilala pero HINDI ko talaga kinilala. Siguro dahil magkaiba pa kami noon ng paniniwala. Magkasalungat ang aming mga pananaw. Pero kasabay ng pagbuka ng mga talulot ng bulaklak sa panahon ng tagsibol ay ang pag-unlad ng aming pang-unawa sa mga bagay-bagay na noo’y itinuring naming parang nalaglag lang na bulbol habang ika’y naliligo… walang saysay… derecho sa basurahan!

            Nagsimula ang lahat isang araw ng Oktubre. Sakay ako sa isang karawahe (KARAWAHE TALAGAH?!) at matamang minamasdan ang mga nagkikiskis ng palay sa taniman. Panahon ng kasi ng ani. Oras ng pag-aalay ng paminhi sa diyos ng lupa. Mabubusog na naman ang mga kamalig. Makakatikim na ng masasarap na ulam ang mga ordinaryong magsasakang ang tanging kita ay ang kakarampot na bahagi ng ani mula sa lupang inupahan lang. Pero malayo sa kwentong iyan ang kwento ng buhay ng bidang paksa ng sanaysay na ito. Malayung-malayo. Mga 3-km. apart. May isang nagsasalaysay ng pagkabigo habang ang isa’y kwento naman ng isang ngongo. J joke lang. para lang may rhyming.

            Ang pusong marupok ay puso ng pokpok. Diba? Kasi nga naman, kung magiging mahina ang puso mo sa isang gipit na sitwasyon, malamang sa malamang ay mahulog ka sa patibong ng kalibugan. Unti-unti kang bibihagin ng sarili mong kahinaan. At bago mo pa mapagsisihan ang nagawang kasalanan, mapapansin mong inusig ka na ng lipunan. Kaya sa halip na ituwid ang nagawang pagkakamali, tatanggapin mo na lang ang duming ipinapahid sa’yo ng tao, gaano mo man pinandidirihan ang mga ito. Akala mo lang may choice ka. Pero sa tinahak mong landas, wala ka nang alpas! Ito ang realidad. Ang mismong dahilan kung bakit may mga taong hanggang ngayo’y hindi pa rin naniniwala sa ideya ng pag-ibig… ng totoong pag-ibig! Kung bakit may mga taong nagdududa pa rin sa kapangyarihan ng inspirasyon.

            Eh wala naman ako sa posisyong magsalita pagdating sa usaping pag-ibig. Dahil maniwala kayo’t sa hindi, hindi ko pa YATA nararanasang umibig. WUSHUUUUUU?! Kasi takot ako eh. hahahaha. Anlandeeeeeeeeeh! Sabi ko nga sa mga kaibigan ko, ipinagdarasal kong sana, kahit minsan, bastusin naman ako! Kasi puro na lang paggalang ang iginagawad sa akin ng publiko. Gusto ko namang mabastos paminsan-minsan! Para maranasan ko kung paano maging tao… kung paano gumagana ang art of flirting. Hahaha.

            Sabi nga ni Bayani Agbayani, “Oo, marami akong desisyon sa buhay na mali. Pero isa lang ang natitiyak kong tama, at ‘yun ay ang sundin ang sinasabi nito… ng puso ko!” Ahihihihi. Ang landi lang. Pati si Bayani umiistatement na!

            Enjoy the bakasyon everyone!