“The Great Debaters”

Posted on November 23rd, 2008 in Uncategorized by asternoelyn

“The Great Debaters”

USA.2007.Directed by Denzel Washington.Story by Robert Eisele and Jeffrey Porro.Screenplay by Robert Eisele.Based on the article by Tony Scherman.Starring: Denzel Washington, Nate Parker, Jurnee Smollett, Denzel Whitaker, Jermaine Williams, Forest Whitaker, Gina Ravera, John Heard, Kimberly Elise, Devyn A. Tyler and Trenton McClain Boyd.

Rating: ***½

It is not often that a movie is such a crowd-pleaser that the audience responds with tumultuous applause not once but numerous times.That is the kind of reaction Denzel Washington’s The Great Debaters inspired when I saw it in a crowded theater.Yes, the movie follows some tried and true underdog movie conventions but rarely is it done so skillfully that it does not wait until the final deciding match to provide small moral triumphs along the way to have people stand up and cheer.

Denzel Washington’s The Great Debaters is, in many ways, the “sports movie” I have been waiting to see.Based on a true story about an all-African American debate team that hopes to win the national debate championship in the Great Depression after facing off against other African-American as well as Caucasian debate teams across the country, it is a movie that has the heroes fighting their personal and ethical struggles with words, not physicality.Melvin Tolson (Denzel Washington), the professor who forms that debate team in an all-African American college, WileyCollege, sets the grounds and says, “Debate is like blood sport.Blood sport is combat and the weapons are words.”

His standards are unbending and his expectations demanding and after a night of tryouts, he picks four members.The mainline debaters are Henry Lowe (Nate Parker), an astute, intellectual student who is also a bit of a womanizer and a hard-drinker, and Hamilton Burgess (Jermaine Williams), and the two alternates, Samantha Booke (Jurnee Smollett), who is reportedly the first female college debater in history, and 14-year old James Farmer Jr. (Denzel Whitaker), the researcher for the team.The latter in particular, despite being the youngest, also carries a certain amount of reputation because he is the son of James Farmer Sr. (Forest Whitaker), a preacher who is one of the few African-Americans so far to graduate from HarvardUniversity.

The debate team’s singular struggle to win the championship title would be enough to fuel a worthy, inspirational story but Washington’s film paints a richer canvas that does not escape the harsh issues of racism in the Jim Crow South of the 1930s.There are some harsh emotional moments that drive the prejudice home such as a significant one when the team is driving home one night and sees a black man strung up on a cross after being burned to death by a lynching mob.Tolson, as many people know today, is also one of American’s most renowned poets (a fact that is only slightly hinted at) and it turns out that he has a secret life as an organizer for a national sharecropper’s union between blacks and whites, which anger the racist local sheriff, Dozier (John Heard) and may set yet another obstacle for the team.

The relationships between the members of the debate team are not simplistic either as a seemingly clichéd plot of a young James looking jealously at the potential blossoming romance between Henry and Samantha does not resolve itself in necessarily predictable ways.Tolson also carries the flaw of insisting on writing the arguments himself for the debate team instead of letting the team have their own voice, which Henry’s equally headstrong personality often collides with.There is also James’ relationship with his parents, which becomes more strained after he witnesses Tolson’s secret life.

Washington as director and writers Robert Eisele and Jeffrey Porro pull all of these strands together into a story that teaches that the journey to win should really be the means to the end of educating oneself and others to think morally and without racial prejudice or discrimination.The dialogue, which needs to be eloquent in a movie about debates, is contributive to many of the film’s well-timed and paced triumphant emotional moments within the Wiley team’s arguments that challenge for the resolutions of issues we now take for granted such as racial integration in colleges (though there could have been a more unpredictable, dimensional challenge if they had to argue for something they don’t believe in, as real debaters sometimes have to do).The debating atmosphere is also enriched in the conversations within the team as everyone seems to be talking in the cultural code of argument and rhetoric throughout (as when Tolson explains the origin of the word, lynching to the team).

Washington is one of the most magnetic and likable actors on the screen, which is why we always welcome him playing another flawed but decent, authoritative figure, no matter how many times he has played other such roles from Courage Under Fire to Remember the Titans.He also shows more definitive proof after Antwone Fisher to be a true actor’s director, as he gives every one of his actors to define who they are and not single his own character to necessarily be the natural “hero” of the story.The familial issues that result within Denzel Whitaker’s character find their own uneasy complexity, which culminate in a long-awaited square off between Washington and Forest Whitaker who conflict in the social issues around them despite both having the best interests for the young teenager (the fact that the child actor’s name happens to be Denzel Whitaker is not intentional, as he is neither related to Forest Whitaker nor named after Washington).

By the end of the film, I found myself caring so much about these vivid characters in this time and place that I actually would have found the story equally satisfying and uplifting whether the team won or not.Of course, most stories about underdogs are told because they satiate our natural desires for the longshots to triumph but the great ones make you feel that you care for them as individuals more than the outcome.Seeing these people have the will to challenge the harsh times they lived in was enough to make me cheer for their moral victory, before their historically important, visible one.

ang xakit!!!!!!!

Posted on November 20th, 2008 in Uncategorized by asternoelyn

….hay!aus nah ulet ang system ng friendster..almost a week din akong di nakatype ng entry xa blog nah toh..well busy din naman sa school..actually kanina nagpresent kami ng sayaw so far!ook naman at succes,at acoh elimintion ng declamattion coh..ok naman xana i pass!!!

gano ba kaxakit ang maxaktan?cguro subra!

namimis coh nah ung baby coh,wala nah kaming comunication but still i was hoping nah may baby pah coh!….xa twing maalala coh cya,ewan pero bigla nalang pumapatak ang luha coh kahit anong pigil ang gawin coh.yesterday i saw my self..nakayakap xkin c drew(cya lang naman ang unang tumatakbo pag nadadapa coh!)humahagolgol xa dibdib ni drew!at pati ibang teacher nakiki epal nah…i dont knew why im crying that moment,basta ixang tao lang ang nasa icp coh that tym c”EMMAR PAUL TURA”cya lang!!

i just miss that guy!super kahit at this moment habang natatype coh ng entryng eto eh umiiyak coh hindi coh alam!(un 2loy ponagttngonan coh,pero i dont care!)kami pah bah?oo cguro para xkn,pero xkanya?ano?kami pah bah?hindi coh alam…di coh nah mapipigil ang luha xa mata coh xana nakikita nya!!i dont knew kung dapat bah kng magalit,pero anoh naman reason?..dahil di kami nagkakatxt,pede bah aster ang bababaw moh!…ewan coh talaga!pero kng walanah cya xkn wala anh din coh magagawa dbah?…

acoh?maxayahin naman coh at maxarap kaxama…pero pagpinaguuxapan cya!emotional coh!tanga bah coh its dcoz umaasa coh xa ixang relasyong una palang ay pantasya nah?

ewan peroi ned to logout nah!kailangan coh ng fresh air!

what is love?

Posted on November 12th, 2008 in Uncategorized by asternoelyn

Merong isang bahagi ng sarili na hindi mo kayang kontrolin. Hindi ito tungkol sa mga involuntary muscles natin. Tungkol ito sa sitwasyon ng buhay mo na hindi mo maipaliwanag kung bakit nagaganap.

Tinuruan tayo sa paaralan na ang tao may talino at kakayahang pumili, pinalaki tayo na para bang kasalanan ang magkamali. Para bang wala tayong lisensya na maging tanga dahil daw may utak tayo.

Pero kahit sabihin na rational being tayo at merong faculty dito sa atin na kayang magpaliwanag mula sa maliit na bagay gaya ng mga micro organism hanggang sa pagtuklas ng iba pang buhay sa ibang planeta, may isang bagay na walang sagot at siyentipikong paliwanag - ito yung hinihinging paliwanag kung ano yung nararamdaman mo sa t’wing nakikita mo siya, yun bang kabog ng dibdib at distraction, yung isang bagay na sumisira sa diskarte mo, sa composition o yung isang bagay na nasa loob mo na parang may sariling buhay - uncontrollable.

Amazing mainlove di ba? Para kang may ibang katauhan - hindi mo alam kung saan galing, basta nararamdaman mo na lang. At sasabihin ng isip mo na ito ang dapat gawin pero madalas mas sinusunod mo siya. Pag nagkataon, inaasa mo na sa puso mo ang mga mangyayari, at sa halip na takot ay mas naeexcite ka pa.

Siguro nga, sa mundo na puro matatalino ang nakakasalamuha mo, sa kaabalahan nating maghanap ng sagot sa lahat ng bagay, napapagod tayo at nagiging interesado o di kaya’y nasasabik sa mga pagkakataon na gaya nito - ang mapunta sa isang sitwasyon na walang kasagutan. Hinahayaan natin ang puso natin ang gumawa ng sarili niyang diskarte - aminin mo na kahit ayaw mo, unti-unti hinahayaan mo siya, sinisilip mo kung ano ang implikasyon pero pinapakawalan mo parin ng dahan-dahan. Para kang batang lumulusong sa dagat; unti-unti. Tinatanya mo ang temperatura, ang lalim kahit binabawalan ka ng magulang mo. Kasi curious ka kung saan ka dadalhin ng nararamdaman mo.

Tulad ngayon, napapatango ka o di kaya ay napapangiti, hindi dahil natutuklasan mo na ang binabasa mo ay isang sagot sa misteryong yan kundi dahil may nararamdaman ka, parang tibok ng puso, parang isang bahagi na naman ng pagkatao mo na hindi mo makontrol, parang may ibang tao sa loob mo na nakauunawa sa sinasabi ko.

Totoo, masarap sa simula at may pag-ibig na talagang masarap hanggang wakas. Pero may pag-ibig na masakit sa simula pa lang, maraming hadlang pero gusto mong ituloy - dahil may nadidiskubre ka, hindi lang sa nararamdaman mo kundi sa pagkatao mo.

Hindi dahil masakit ang pag-ibig na yan ay mali na ang kahulugan. Hindi lahat ng masakit ay mali at hindi lahat ng yan ay kasalanan gaya rin naman na hindi lahat ng maayos na pagsasama ay katumbas ng tama.

Ang pag-ibig, kanino mo man naramdaman, sabihin man nila na para sa iyo o di kaya naman ay maling ipagpatuloy - pag-ibig pa rin iyan.

Ang pag-ibig gaya ng lagi kong sinasabi ay mabuti. Nasaktan ka man o nakasakit - may mabuti itong naidulot sa iyo. May mabuti kang natutunan. At madalas, nagiging mabuti tayo dahil sa pag-ibig.

Laging nariyan ang pag-ibig. Nasa iyo yan kung iiwas ka, kung hahayaan mong balutin ka ng takot. Pero ano nga kaya ang kinalabasan kung sakaling hinayaan mo ang puso mo, at ano ang naging resulta naman nung hinayaan mo ang takot na mamayani - kung hinayaan mong ang isip mo ang nasunod? Choice mo rin ‘yan. Malamang ipapaliwanag sa iyo ng isip mo at bibigyan niya ng dahilan ang resulta ng kanyang desisyon - dyan magaling ang isip, ang maghanap ng sagot kahit hindi buo ang pakiramdam mo, kahit minsan, kahit ikaw ay hindi kumbinsido.

Sa mga umibig at nakararanas ng pag-aalinlangan sa pag-ibig,

walang mahahanap na sagot kung tama o mali, walang librong magsasabi ng dapat gawin, lalong walang paaralan na may kurikulum sa tamang pagmamahal - kasi lahat tayo, ano man ang IQ natin, may hangganan ang kasagutan. Pero lahat tayo, binigyan ng pusong walang hanggan kung magmahal. Pusong hindi napapagod at kayang pumasan kahit gaano kabigat o kahit gaano kasakit. Sa faculty ng pagmamahal, hindi uso ang sukatan ng kagalingan - pero dito, nasusukat ang pagkatao na siya namang hindi kayang ipaliwanag ng isip.

Paano mo nasabing mabuti siya? Hindi dahil sa nagawa niya o nakamit niya, nasabi mong mabuti siya dahil naramdaman mo iyon.

Ang pag-ibig kahit anong sakit, sa dulo mapapatango ka, makakatayo ka at masasabi mo na - no regrets, at least nagmahal ako.

Iyon ang kaibahan ng pag-ibig -lagi itong nakahahanap ng kabutihan.

Dahil ang pag-ibig - mabuti.

cross my heart

Posted on November 12th, 2008 in Uncategorized by asternoelyn

Musta ka na? Kelan nga ba tayo huling nagkita? Ay oo, tama. Hehehe. Nakakahiya. Akalain mong napagdaan ko iyon. Akalain mong nakasurvive ako sa relationship na ‘yon.

Okay na ko ngayon. Tama ka. Naghihilom rin ang sugat. Parang kelan lang iyak ako ng iyak at lahat na ata ng tao sa opisina ay nagsawa na sa mga bitterness ko. ‘Uy, salamat ha… salamat kasi nakinig ka. Kahit alam ko namang wala kang masabi at hindi mo alam kung anong ipapayo mo, nakinig ka pa rin. Pinaramdam mo na sincere ka. Okay na yun.

Labas tayo, my treat.

Para icelebrate siguro ang aking Resurrection.

As in kalbaryo dati - parang stations of the cross. Ang masaklap, kung si Christ ay tatlong beses nadapa, ako naman walang kadala-dala. Pero yun yung masarap, yung araw na ito na totoong masasabi ko sa sarili ko na okay na ako.

Station 1 - Jesus institutes the Eucharist

Halos bumuo ako ng hate movement against my ex-jowa. aba, dito ko rin mas nakilala ang mga kaopisina, kamag-aral, kaibigan at nagpapanggap na kaibigan. Dahil sa pangyayari na yon, ang daming nag open up, nagshare ng kanilang mga experiences sa kani-kanilang ex’es. Imaginin mo na lang, kung lahat ng mga kaibigan ko ay magiging manager ng kumpanya, tiyak walang mapapasukang trabaho ang ex ko dahil sa basang-basang papel niya at paninira niya sa mundo ko.

Station 2 - Jesus prays in Gethsemane

Hindi ako religious pero nakilala ko ang Diyos. Napadalas akong magdasal, natutong magnovena, magrosaryo at kulang na lang ay aralin ang itim na aklat na nasa latin ng lolo ko para ibarang ang walang hiyang yun.

Station 3 - Jesus before the Sanhedrin

Hindi pala lahat naniniwala sa mga kadramahan ko. Marami ang palihim akong hinusgahan. Kasalan ko daw at nagpaloko ako. Dito ko nakilala ang mga tunay na kaibigan. Gumagawa lang daw ako ng kwento. Well ganun talaga, hindi naman lahat ng nakikinig e  maniniwala.

Station 4 - Jesus is scourged and crowned with thorns

Tan*ina talaga, (ay sori po, Lord) ang sakit. Para akong dinudurog. Sa t’wing uuwi ako, sa twing mag-isa ako, sa twing makakakita ako ng magkasintahan, sa twing maririnig ko ang kanta namin, para akong bawang na pinitpit at ginisa! Nagdurugo hindi lang ang puso ko,  kasama na ang utak ko na natutorture at kaluluwa ko na naghuhumiyaw sa iyak. Shitness!

Station 5 - Jesus carries the cross to Calvary

Gusto kong piliting normal ang bawat araw. Gusto kong magtrabaho at kalimutan siya. Pero laging ipinapaalala. Minsan hindi sinasadyang itanong ng ilan kung kumusta na kami, hindi kasi nila alam na hiwalay na kami. O kaya naman, yung iba, relax ka na nga at unti-unting nakakalimot, biglang magsasalita “kumusta ka na, nalimutan mo na ba siya?” at gusto kong sagutin ng “Oo, kanina kaso umepal ka at ipinaalala mo na naman siya, kundi ka ba naman gaga, walang hiya ka, sa halip na makatulong ka e namumuwisit ka pa!” Kaso, alam ko namang concern rin lang siya. Haaay!

Station 6 - Jesus falls under the weight of the cross

Hindi ko na kaya! (hagulgol). Bumagsak ang pagkatao ko,bumagsak ang katawan ko. Pero sa pagkakabagsak na iyon, sa pag-amin na hindi ko kaya, sa pagkakasalampak ko sa sahig, nakahanap ako ng bahagyang kaginhawaan. Kung si Kristo nga, tatlong beses na nadapa, ako pa kaya. I need a break. Hihiga muna ako. Maikli lang, mga 48 years. Good luck kung magising pa ko! At sana bukas, its a wonderful day.

Station 7 - Jesus is helped by Simon of Cyrene

May mga umalalay sa akin, naramdaman ko na may gustong sumaklolo. Isa ka na doon. Kaya nga ako nagpapasalamat. Hindi tayo talagang magkakilala since birth. Katanguan nga lang kita, pero hindi ko inaasahan na handa kang bitbitin ang pinapasan kong krus. Pwede bang lubus-lubusin mo na rin, ikaw na lang ang magpapako para sa akin?

Station 8 - Jesus meets the pious women of Jerusalem

Lekat, kasumpa-sumpa. akala nyo sa akin lang mangyayari ‘to, huh, maghihiwalay din kayo.

Station 9 - Jesus is nailed on the cross

at ang pinakamasakit, ang mabalitaang okay siya, masaya at pinagmamalaki ang loves niya via friendster account, via dalahira at tsismosang mga friendship. kaya goodbye sa friendster at sa lahat ng social network sa internet kasama na ang mga hang-outs na pinupuntahan nila. At ako, naka-hang. Nagdurugo, walang gustong tumingin, walang gustong magtanong. Silence.

Station 10 - Jesus promises Heaven to the repentant thief

Sa ganitong scene, wala ka ng magagawa kundi magpakabuti. nalalagutan ka na ng hininga, duguan ka na, alangan namang makipagsabong ka pa. Kabutihan ang mamumutawi sa aking bibig, tan* ina nila, magsama sila… joke. Sana ay maging maligaya sila. At sana, maalala nila na habang nagkukurutan, naglalampungan, at nagpapalitan sila ng mga sweet nothings, eto ako, naka-hang, nalalagutan ng hininga.

Station 11 - Jesus entrusts Mary and John to each other

Ang huling habilin, ate sayo na lang ang undies na ‘yan. bestfriend, kunin mo na ang mga picture frame, gardener: gawing pataba ang mga bulaklak na pinatuyo. At ako, magwiwithdraw. Baka maunahan pa ako sa joint account namin. Dito man lang, makabawi. Shopping galore.

Station 12 - Jesus dies on the cross

At sa pagbibiro ng tadhana, nakasalubong ko sila. Holding hands, pasway sway, ginawang luneta ang kahabaan ng ayala, bulungan. At napansin ako, at naging conscious - Shitness! umaakyat ang dugo ko. kumukulo-kumukulo. Ang mga Hitad! - (blaaaag! agaw-malay)

Station 13 - Jesus is laid in the tomb

Nasaan ako?

“Hinimatay ka! Ang bigat mo pala. MMDA pa ang  nagdala sa iyo dito sa gilid kasi nakahandusay ka sa gutter, tara na, kanina ka pa pinagkukumpulan ng mga tao, nakakahiya”.

Ang walanghiya, tumakbo daw at nahihiyang masama sa newsreport na sila ang dahilan nang makatraffic sa Ayala. Kaya ang press release, hinimatay sa gutom dahil sa South Beach Diet.

Station 14 - Jesus rises from the dead

Sa kahihiyang iyon, narealize ko na no where to go but move on. Hindi lang siya ang tao sa mundo. Yun totoo, masaya ako. Kung sakaling magkita kami, alam kong makatitingin ako sa mata niya, at sincere na kukumustahin ko siya. Natanggap ko na na wala siya at masaya ako kung masaya man siya ngayon. Nung nawala siya, akala ko may nawala sa akin, pero ang totoo, may nadagdag pa nga - mga aral, karanasan at mga kaibigan.

Uy, salamat ha - resurrected na ako, promise

.Posted in Blogroll, a love story, move on | Tagged daan ng krus, moving on, stations of the cross | 13

move on!(yhe only answer to forget him!)

Posted on November 12th, 2008 in Uncategorized by asternoelyn

Move on!

Agusto 11, 2007

alam mong nasasaktan ka. ramdam mo ang hapding gumuguhit sa dibdib sa t’wing maaalala siya o kaya naman ay may magbibirong nariyan siya, nakita niya lalo na kung may kasama ng iba. ang katotohanan kasi, wala na kayo, nakahanap na siya at naiwan ka.

masakit? kung gayon ay ‘wag mo ng ituloy ang pagbasa.

kung kaya mong tiisin, ituloy natin.

susubukan mong makalimot, ititindig mo ang sarili at sasabihing “magsisimula akong muli!” binura mo na ang number niya. maaaring ang ilang larawan o mga love letters niya ay itinapon mo na rin. ang mga regalo niya, nasa kahon na o di kaya ay naipamigay mo na. sa ganitong paraan, pinapalaya mo ang sarili mo sa mga alaala niya. inaalis mo ang mga naiwan niya. gayunman, may mga alaalang mahirap alisin lalo na kung naiwan ito sa puso mo.

napaso ka ba? pwede kang tumigil, magmura at sabihing siraulo ang nagsulat nito. pero alam kong mas siraulo ka dahil tatapusin mo pa rin ang pagbabasa.

at dahil sa masasayang sandali ninyo, may mga kantang pinili ninyong maging theme song. paano ka ngayon makakaligtas sa radyo o sa mga concert o minsan, sa sasakyan. ilang beses mo na bang naranasan na masaya ka, maayos at ang araw ay tila para sa iyo nang biglang may maririnig kang awit na magpapaalaala sa inyo. pareho pa ba ang nararamdaman mo? ang hatid bang saya ng awit na ito noon ay katumbas ngayon? E’ kung biruin kitang ang awit na ito ay pinili rin nilang maging awit, o mas malala ay gawing theme song sa kasal nila?

paano kung sabihin ko sa’yo na sa nararamdaman mo ngayon ay talo ka. isa kang loser!

handa ka ba kung sakaling magkasalubong kayo? ano ang sasabihin mo? Paano kung magtapat siya sa’yo at sabihing mahal ka pala niya. ikaw pala ang tama para sa kanya. nakabukas ang kanyang mga braso at naghihintay ng yakap. tatanggapin mo ba siya? hindi mo ba iisiping nagbalik siya dahil alam n’yang hindi mo siya matitiis? dahil ang alam niya… siya ang sentro ng buhay mo?

ouch?!! isumpa mo man ako, itutuloy ko pa rin.

wala ng gustong makinig sa’yo. ang kwento ng pag-iibigan niyo ay alam na ng lahat ng kaibigan mo. hindi pa siya naisusulat at nagagawang telenovela o di kaya dulang panradyo ay pinagsawaan na ng mga tao dahil sa paulit-ulit mong kwento. wala ng gustong bumili sa mga sakit na nararamdaman mo. wala ng gustong makinig. dahil wala ng interesado… ikaw na lang ang naiwan diyan, at maging siya, wala ng pakialam sa’yo.

wag kang umiyak. nakanangp*cha! bumenta na ‘yan.

ang pagkakaroon ng minamahal o ng kasintahan ay nagbubunga ng mas malaking barkada, ng kaibigan o ng nakikilala. sa madaling salita, lumalawak ang mundo. e’ bakit pinaliit mo ang mundo mo sa kanya?! paano mong tiniis na mabuhay nang nakasentro sa kanya?

gumalaw-galaw ka muna at baka ka maistroke.

totoong moving on from a relationship is hard. lahat ng reasons meron ka. infact pwede mong isulat ang 1001 reasons kung bakit mo nararamdaman ‘yan. gayunman, hindi mo pa napapapublish yan, may magsusulat na ng 1002 reasons why you need to move on, o kaya naman 1003 reasons kung bakit masayang maging malaya at 1004 reasons kung bakit ka dapat tawaging loser.

alam mong hindi binibilang ang taon at lalong hindi sinusukat ang effort. alam mong pareho kayong naging masaya noon. ano ngayon ang dahilan para magsisi o manghinayang sa mga nakaraang araw?

maaaring lahat ng mura ay naipukol mo na sa kanya. kung nakamamatay ang mga masasakit na salitang iyan, o ang galit na nararamdaman mo ay maaaring nailibing na siya. alam mong hindi maibabalik ng mga iyan ang relasyon ninyo. alam mong hindi mo siya mapipilit at alam mong hindi mo kontrolado ang buhay niya. marami kang alam pero ang totoo, merong kang hindi alam. alam mo ba na kontrolado niya ang buhay mo? alam mo ba na ginagawa ka niyang tanga hanggang ngayon? sa nangyari sa’yo, alam mo ba na maraming masasayang araw ang pinapalampas mo. alam mo rin ba na hindi mo kailanman mapapalitan ang minahal mong ‘yan, di mo mahahanap at di darating ang para sa’yo? dahil hindi mo alam na may taong handang gumalang sa nararamdaman mo, handa kang tanggapin, handa kang ingatan, handang magsakripisyo at mahalin ka ng labis kaysa sa pagmamahal mo? alam mo bang maaaring nariyan na siya kaso ay hindi makapasok sa buhay mo dahil sarado pa, dahil abala ka pa sa tumarantado sa’yo.

o sabihin man nating ang mga iyon ay walang kasiguruhan, ang totoo ay hindi mo alam na ang paghihiwalay ninyo ay mas makabubuti sa’yo.

kelan ka huling humigop ng kape o ng tsaa kasama ng mga kaibigan mo? kelan ka huling nagjogging? kelan ka huling nagbakasyon. kelan ka huling tumingala sa langit at pagmasdan ang paglipad ng malalayang ibon at paggalaw ng ulap. kelan mo huling nasulyapan ang paglubog ng araw at unti-unti pag ningas ng kalawakan sa paglabas ng mga bitwin.

kelan ka huling lumabas kasama ng mga mahal mo sa buhay? kelan mo huling nakabonding ang kapatid, kaibigan o magulang mo? kelan ka huling naglinis ng kwarto? kelan ka huling nagsulat sa diary, kelan ka huling nagbasa at nakatapos ng libro?

marami ka ng napapalampas. kanino mo gustong marinig ang salitang move-on? sa kanya? masarap maramdaman na kontrolado mo ang buhay mo. masarap makitang muli kang nakatayo, in-control, at nagagawa mo ang gusto mo. masarap maging malaya.

love never end

Posted on November 12th, 2008 in Uncategorized by asternoelyn

Love Never Ends

How would you stay in love with someone who does not and will never feel the same way? Would you still take the risk, tell him how you really feel and be broken the second time, or would you just forget about your feelings and live your life as if nothing happened?

And then regret everything for the rest of your life?

No way. If I were that person, I wouldn’t. But then again, you’ve got to think- is he worth fighting for?

I’ll say this again, I don’t know and I can’t remember how many times I’ve said this, but I’ll say this again anyway. I’d love to forget everything, move on and live a new life. Who wouldn’t? But it isn’t easy. Everyday, I tell myself, this is the day when I start thinking about other things, more important things, except him. But at the end of the day, I always find myself hoping that he’s somehow thinking about me.

Crazy, I am. Of course, I know that. No need to deny it.

Well, that moving on thing, I guess, that’s hopeless for me. And that really scares me because I know, if I won’t be able to move on, I couldn’t really be happy.

Because as they say, you cannot really go on if you have left something behind. And what I’ve left behind is the most important thing in my life. It is just so impossible to forget.

And how can I live with the fact that I can’t move on? I do not know. Honestly, I do not know.

They say that to be able to forget someone, find someone else. Or keep yourself busy, or simply, just forget everything about him. From his smile, to his God damn beautiful little eyes.

Yes, I have tried those, all these years. But where did that all lead me? Into insanity. Still, here I am, desperately praying for a miracle.

Here I am, still living in the shadow of the past, without taking into consideration that he might be with someone now, happy.

I must admit that I can’t face the fact that he has changed. That maybe everything has changed between the two of us.

Maybe he’s not the same person I’ve known many years ago. Maybe his feelings for me has changed. Maybe.

Or that’s for sure. I don’t know.

I still can’t figure out how did that happen. I mean, does love really change at the end of the day?

Well, of course, it does. Everything has it’s end. Actually, a lot has changed in me. My love, for instance to those people whom I’ve loved before. However, did I question myself? No, because I am sure in my heart, that it is possible and there’s nothing wrong about my feelings changing through time.

It’s understandable. It’s justifiable.

But why on earth can’t I understand this issue between me and Mr. Blank?

I’m getting tired of this. I’ve been pondering, weighing things for so, so long now. This hurt I’m feeling, I think is already immunizing my system that I no longer care if this is wrong or right.

I know that what I feel for him is so real and that nothing is gonna happen. Yes, I’ve learned, as time goes that what I am into is something that time needs a miracle to come true.

I have learned to accept my fate. But I am still holding on. I do not know where would this all lead me, but somehow I know, I’ll get there.

..letting go!

Posted on November 10th, 2008 in Uncategorized by asternoelyn

Letting go…

June 18th, 2008 by kgc09

Ang sakit isipin na yung taong mahal mo ayaw na sayo, binigay mo na lahat, halos sa kanya na umikot mundo mo, napabayaan mo yung pamilya mo mga kaibigan mo na di mo napapansin at pinapakingan ng dahil sa kanya, yung sya na yung kasama sa pangarap mo may mga plano na kayo,pero hanggang doon na lang lahat yun, na kahit ano pa gawin mo di na matutupad at binalewala na lang nya lahat….sobrang sakit na sa isang iglap biglang nagbago lahat, ok na ok kayo tapos bigla na lang wala na, “ang sakit non” na di mo alam kung ano talaga yung dahilan, kung may iba ba sya o yung dahilan na ayaw nya ng ugali mo “sobrang babaw” ang hirap magisip nakakaloka, ang hirap isipin na niloko ka lang ng taong inaakala mo na laging nandyan para sayo, ang dami mga tanong na hindi mo alam yung sagot, hanggang sa kagustuhan mo maayos para lang di masayang yung pinagsamahan mo eh kainin mo na lahat ng pride mo na halos magmuka ka ng tanga at mapabayaan mo ung sarili mo…..hanggang isumpa mo sya sa dahil sa ginawa nya sayo, magalit ka sa kanya na ayaw mo sya makita at maisip mo na sa sobrang galit mo eh sana di sya maging masaya na sana makarma at maging miserable buhay nya, “pero para san lahat ng yun”habang nakikita mo sya masaya tapos ikaw hirap ka maka move on, sino talo don?! Sya yung tao na di mo dapat panghinayangan dahil wala sya kwenta na para maging masaya nakuha nya baliwalain lahat, pati magulang mo mabastos na nya, di sya yung taong karapat dapat mahalin dahil di sya marunong makuntento sya yung taong makasarili….kaya tama na mali na saktan mo pa yung sarili ng dahil sa kanya….

Pero, naisip ko din na wag ibigay lahat ng tiwala mo, at magtira para sa sarili mo para sa banding huli di ka ganon masaktan, hindi naman tama na dahil lang nawala sya sayo eh, wala ka na ring silbi “mali yun”naisip ko na may kapalit lahat ng nangyayari ngayun, nawala man sya marami naman pumalit nandyan yung pamilya mo mga kaibigan mo binalewala mo dati, natuto ka na mas pahalagahan yung sarili mo at intindihin yung sarili mo kaysa sa ibang tao na sasaktan ka lang banding huli, na kaya mo pala mabuhay na wala sya na hindi sya yung pinakamahalagang tao sa buhay mo…..mali na umasa ka pa…at kahit kelan di na mababalik yung nasira na, parang baso na pag nagkalamat na di mo na mababalik kahit na anong gawin mo, kailangan mo na lng itapon para di maging kumplikado….

Tignan mo ko ngayun masaya na ko, mas malaki yung improvement ko kaysa dati, madami ako kaibigan at mas priority ko ngayun yung pamilya ko, mas focus ako sa trabaho ko at wala akong ibang iniisip, mas nagagawa ko yung gusto ko at napupuntahan ko yung gusto ko puntahan, kaya ko na magisa di kagaya dati na lagi ako naka defend sa kanya, masasabi ko na malake yung pinagbago ko di lang kung ano ko ngayun….naka move on na ko ngayun, wala na ko masyado galit na nararamdaman di kagaya dati, (naisip ko nga dapat ako yung galit di sya, bakit ganon?, di ba?) basta ako masaya na ko ngayun ayoko na ng gulo….mas tama yung nangyayari sakin ngayun, siguro ang gusto ko lang ngayun yung wala na kami samaan na loob, kasi tapos nayun, dapat maging masaya na kami pareho wala ng kahit na anong galit na nararamdamn….yun lng…J

There are things that we never want to let go of, people we never want to leave behind. But keep in mind that letting go isn’t the end of the world, it’s the beginning of a new life.

why do we love?

Posted on November 10th, 2008 in Uncategorized by asternoelyn

why do we love ba?

so we can have somebody to talk to?

someone who can be there pag gusto natin gumala?
a person na pwedeng manlibre satin? taong magbibitbit ng gamit mo? ALALAY for short!
eh pano kung di ka nya mahal? would you still love him/her?
would you still continue to care for that person?
bakit naman hinde? you didnt love that person para magkaroon ka ng alalay, magkaroon ka ng instant meal dahil libre, taong gagawa ng assignments mo or projects, or taong mahihila mo if you want to go out… if thats what you think about love well sorry ang BABAW mo! loving a person doesn’t need to have a criteria na dapat maganda o guwapo, dapat mabait or understanding, kasi once you fall inlove you take the risk of accepting dat person kahit maingay sya matulog, yung hilik ng hilik kahit matakaw sya o sobrang fat na hindi kayo kasya pag puno ang jeep!
kahit sobrang moody nya na kulang na lang ay sapakin mo sa inis!
yung sobrang selosa/seloso na pati barkada pinagseselosan..
badtrip diba? and yung napaka-arte OA kung baga!
o kahit ano pang things that would turn you off…
hirap tlaga magmahal trying to be PERFECT kase

gusto mong magtagal pero hindi yun ang sagot sa lahat… ACCEPTING the real person fully
kase if you said na mahal mo sya you dont need to find answers kung bakit mo sya mahal…

kase lahat ng tao nagbabago but if you accept
that person magbago man sya in the middle of your
relationship hindi ka masasaktan kase you know that darating
din yun.. tsaka tanggap mo sya ng buo…
mahirap gawin pero masarap subukan dahil wala ng sasaya pa if you let one person feel na MAHAL NA MAHAL mo sya without asking 4 anything in return… then you can say wow un pla ang  LOVE!
Being happy doesn’t mean everything’s perfect. It means you’ve decided to see beyond the imperfections….
==========================================
Do you know I exist, just to promise you this,
Endlessly to be true to you,
And if you answer my prayer,
I cross my heart and I’d swear
Endlessly to be true to you,
And if you’d only see
How beautiful you and I would be, endlessly
Endlessly [B4-4]

Nakakatawa talaga ang love. Isa siyang napakalaking oxymoron. Lahat ng pwede mong masabi sa kanya, baliktarin mo at totoo pa rin. Ang labo diba? Pero ang linaw. Masaya magmahal. Malungkot magmahal. Di mo
naiintindihan pero naiintindihan mo. Walang rason. Maraming rason. Di mo na kaya, pero kaya mo pa rin. Masakit magmahal. Pero okey lang. Sus, ano ba talaga?!
May kaibigan ako, sabi niya dati “Love is only for stupid people.” Nakakatawa kasi laude ang standing niya, pero dumating ang panahon, na-in-love din ang hunghang. At ayun, tanga na siya ngayon.
Lahat kasi ng nahahawakan ng love nagiging oxymoron din. O kaya paminsan, nagiging moron lang. Hindi lang kasi basta baliktaran ang pag-ibig. Lahat ng bagay nababaligtad din niya. Lahat ng malalakas na tao,
humihina.
Ang mayayabang, nagpapakumbaba. Ang mga walang pakialam, nagiging Mother Teresa. Ang mga henyo, nauubusan ng sagot. Ang malulungkot, sumasaya. Nakakatawa talaga. Lalo na kapag dumadating siya sa mga taong ayaw na talaga magmahal. Napansin ko nga eh. Parang kung gusto mo lang ma-in-love ulit, sabihin mo lang ang magic words na “Ayoko na ma-inlove!” biglang WACHA! Ayan na siya.Nang-aasar. Magpapaasar ka naman. Di ba nakakatawa rin na pagdating sa problema ng ibang tao, ang galing galing mo? Pero ‘pag problema mo na yung pinag-uusapan parang nawawalan ng saysay lahat ng ipinayo mo dun sa namomroblemang tao? Naiisip mong wala namangmali

dun sa mga sinabi mo. Pero bakit parang wala ring tama?

Bali-baliktad din ang nasasabi ng mga taong tinamaan ng madugong pana ng pag-ibig. “Ngayon ko lang nalaman ganito pala. Sabi ko na eh!” “Ang sarap mabuhay. Pwede na ‘ko mamatay. Now na!” At hindi lang ‘yon. Ang sarap din pagtawanan ng mga taong alam naman nilang masasaktan lang sila eh magpapatihulog pa rin sa bangin ng pag-ibig. Tapos ‘pag luray-luray na yung puso nila, siyempre hindi sila yung may kasalanan.  Siya! “Bakit niya ‘ko sinaktan?” May kasama pang pagsuntok sa pader yon, at pagbabagsak ng pinto.
Hayop talaga.
Mauubos ang buong magdamag ko kakasabi ng mga bagay na nakakatawa ‘pag pag-ibig na ang pinag-usapan. Ang daming beses ko na kasi siya nakasalubong kaya masasabi ko nang eksperto na ‘ko.
Pero wala pa rin akong alam. Pero ang pinakanakakatawa sa lahat ay ang katotohanang kapag gusto magpatawa ng pag-ibig, ipusta na mo na lahat ng
ari-arian mo dahil siguradong ikaw ang punchline.
Nakakatawa no?
Nakakaiyak. ….ndi, nakakatuwa..basta un na un!..wag na maraming tanong…kakaasar!!!..ewan…

..being single is better!(noh prolems at all!)

Posted on November 10th, 2008 in Uncategorized by asternoelyn

being single is better…

Di na masama yung pagiging isang single, na realize ko na mas ok ang single kaysa committed ka, yun yung para sakin, based on my experience. Enjoy at wala ka iniintindi wala ka mararamdaman selos wala kahit na anong problema. The best feeling in the world is realizing you’re perfectly happy without the thing you thought you needed the most, hindi sa lahat oras ang pagkakaroon ng boyfriend or girlfriend ang pinakamasayang nangyayari sa buhay natin, di ko naman sinasabi na wag kayo pumasok sa isang relasyon, sinasabi ko lang kung ano yung nararamdaman ko ngayun, depende na rin siguro sa napagdaanan mo. Basta happy ako ngayun marami ako nagagawa at wala akong iniisip na pwede ko masaktan…

Sabi nga being single is better, “at yun ako ngayun”. Di pa rin ako ready pumasok ulit sa isa pang relasyon, “natatakot na ba ko ulit maloko at masaktan?!, hindi naman siguro, nagiingat lang, di naman ako nagmamadali” siguro this time magiisip na muna ko at hindi sa lahat na relasyon eh happy ending. Basta masasabi ko lang sa mga may relasyon ngayun do your best, maging faithful kayo matuto kayo makuntento at tangapin kung ano talaga yung pagkatao ng karelasyon nyo, wag nyo sya baguhin, dahil yun nyo sya minahal. Sa mga single naman enjoy lang, wag maghanap, darating din yung tamang panahon at tamang tao para satin, sabi nga “expect the unexpected”…Godbless:-) J

..math time namen naging ibang subject!(all on one!)

Posted on November 9th, 2008 in Uncategorized by asternoelyn

.uhm…ang ganda ng araw nah toh…naisip coh magcom para don sa homework namin sa english!….naisip coh ilagay sa blog coh ung ngyari sa math time namen..nakaktawa talag!

math namen second to the last un!si mam mae ang teacher namen..ewan bah don mejo wierd sya..minsan mabait at minsan matapang naalala coh ng sunagot sya minsan ni amparo..iskandalo dahil halos buhatin nya si amparo papuntang guidance!…ung teacher kasing un subra!

>ayaw ng madumi ang room,dati kung sinong madatnan nyang nakatayo ay ung ung maglilinis ng buongroom pero bago nah ngaun ung cleanerce nah ang tuka lage don,isa pa maarte sya pagdating sa pape

well di naman un ung isue this day!

pumasok sya sa klase ng mainit ang ulo,ang dumi daw ng room kakapirangot nanaman daw ang utak namin..bakit daw nakakpagklasekami ng marumi ang room..kawawa ang cleanrce nasigawan nah!last week kasi ganon din ang isue MADUMI ANG ROOM,at halos kalahati ng time nya eh ginugul nya sa kakasermon that time..(enjoy naman eh1mas gusto namin ng srmon kasi klase para magdiscuss sya,..nakaktawa kasi sya!)at ung sermon sya napunta sa gobyerno at family planning kaya lahat kami halos maehi nah sakakatawa at kakpigil ng paghalakhak!!greveh diba?kasi anih bah naman ang conect non don!tapos ngaun,ganon din pagkatapos sumigaw at maghistirikal ,gaya ng aasahan eh SERMON TIME!..ang nakaktawa sa sermon nya is

MAM MAE:second to the last sub.nah coh madumi parin dapat di ganon!!

un ang panimula!at snce nasa lakod coh at di coh sya maxadong iniintindi,nagulantang kami ng mapansin namen nah about sa english ang sinisabi nya ewan kung naglleleson ba sya or what!tapos biglang napunta sa mga alikabok at buhangin eh di science nah un!at mayamaya aun!sa mapeh naman health about sa menstrational cycle ng gurl at ung fertility!ngek!(diba kaloka!)w/ matching sulatsulat sa bord ung example daw friday!…etc.di ung kaklase coh bilang nagtnong”mam panoh pagholiday?(hahah tawanan ang lahat!)sabi ng mga boys stop daw!..(kalorkah takagah amg churvah chenese ng  teacherek namin,abay pede sya mga all in one teacher!)

well ang lolah neo eh hindi naman intensyong seraan si mam mahal coh un!

panoh end nah!

Next Page »